wtorek, 24 lipca 2012

INNY ŚWIAT: Rodzina


W moim życiu, odkąd pamiętam, zawsze było dużo różnych fascynacji. Na początku cechował mnie dosyć słomiany zapał więc bardzo często zmieniałem hobby. Efektem takich działań było dosyć szybkie poszerzanie się zakresu moich zainteresowań. Wiele z moich pasji fascynowało mnie, zadziwiało, wciągało, potem powszedniało, nudziło, by znów po jakimś czasie zafascynować. Między innymi dlatego postanowiłem założyć o tym blog, widząc jak różnorodne tematy pociągają mnie w życiu. Jednak jedna z pasji pozostała nie zmienna. Mianowicie rodzina. Ciepło rodzinnego domu zawsze było dla mnie ważne. Od dłuższego czasu zaś odczuwam jego zdwojoną ilość. Nic mnie tak nie fascynuje i nie przyciąga tak mocno jak moja ukochana żona Elizabeth i cudowny, radosny synek Wiktor. Każdego dnia obdarowują mnie uśmiechem. Zawsze mnie wspierają i robią wszystko by każda chwila w moim życiu była niezwykła i niepowtarzalna. Wiele razy wyobrażałem sobie jak mogło by wyglądać moje dorosłe życie. Nigdy jednak nie przypuszczałem, że będzie w nim aż tyle szczęścia, że z moją żoną będę chciał dzielić się każdą myślą, spędzać z nią dosłownie każdą chwile, a choćby będąc razem i 24h/7 dni w tygodniu nigdy nie nudzić się jej towarzystwem. Tak się jednak stało i nie wiem komu za to dziękować, ale bardzo, bardzo dziękuję. Jeżeli zaś chodzi o synka, cóż w ogóle oczywiście kiedyś mogłem tylko zgadywać, że to będzie synek :) Wyrasta w rodzinie zafascynowanej światem wyobraźni, gier i zabaw. W zamian zaś śmiejąc się na cały głos sprawia, że serce chce wyskoczyć z piersi z radości. Kocham was bardzo, z całego serca ;*, każdego dnia tylko mocniej i mocniej ;* dziękuję wam, że jesteście w moim życiu ;* . Życzę każdemu by odnalazł w życiu tyle szczęścia ile mi było dane otrzymać :)




GRY: Bitewniaki Warhammer 40,000


Witam ponownie. Z góry wybaczcie za spore przerwy w umieszczaniu nowych postów, ale zacząłem praktyki i mam trochę mniej czasu na ich pisanie. W dziale GRY:Bitewniaki pragnę przedstawić kolejną z wielu pasji w moim życiu. Pierwszy raz z samym rodzajem gry zetknąłem się parę lat temu na obozie RPG-owym. Zacząłem od Fantasy Battle ale jakoś mnie szczególnie nie wciągnął. Moje nastawienie szybko się jednak zmieniło z kolejnymi wakacjami, gdy tym razem zagrałem w Warhammera 40k. W grze tej za pomocą niedużych figurek, symbolizujących poszczególne jednostki w naszej armii, rozgrywa się wielkie bitwy. Na początku myślałem sobie, że takie hobby jest bez sensu. Figurki są dosyć drogie, zwłaszcza gdy chce się mieć naprawdę czym grać. Do tego nie dość, że człowiek płaci tak duże pieniądze, to dostaje figurkę w kawałkach, czytaj sklej sobie i pomaluj sam. Kompletny bezsens. Jednak wszystko się ze sobą łączy. Spróbowałem klejenia i malowania figurki. Byłem pewien, że wyjdzie mi to tragicznie. Ku mojemu zdziwieniu, okazało się to nadzwyczajnie proste i instynktowne. Wyszło na to, że człowiek o naprawdę niewielkim talencie malarskim, może pomalować figurkę w naprawdę przyjemny dla oka sposób. Po ukończeniu upiększania figurki, gdy człowiek włożył w nią tyle serca i pracy, do głowy przychodzi myśl, że szkoda, żeby tylko tak stała na półce. Chęć do gry pojawia się sama. Zobaczyć całą swoją pięknie pomalowaną armię w walce to wspaniałe doświadczenie. Wkładając wysiłek w tworzenie takich oddziałów w efekcie kończy się tym, iż człowiek czuje pewną więź ze swoim tworem. Chce się by nasza armia wygrywała kolejne bitwy pod naszym dowództwem jak żywi podwładni. Jeżeli chodzi o samą rozgrywkę to osobiście uważam, że zasady, na początku, nie są zbyt proste. Ich ilość i złożoność momentami nieźle przytłacza. Jednak grając, człowiek zaczyna szybko zauważać w nich pewien sens i realizm, a co za tym idzie, dużo łatwiej jest je w tedy zapamiętać i zrozumieć. W pewnym momencie człowiek instynktownie dochodzi do wniosku, że tutaj powinien być jakiś test, czy dane działanie miało szanse się powieść. Ważne jest też żeby grać naprawdę dla przyjemności, a nie tylko z myślą o wygranej za wszelką cenę. W przeciwnym wypadku, nie dość, że nie zrozumiemy do końca o co w tej grze chodzi, to jeszcze popsuje się wrażenia z rozgrywki innym. Osobiście aktualnie w grze preferuje rasę zwaną Tau, bo tą też rasą grywam w Dawn of Wara, który jest grą PC stworzoną na podstawie opisywanego bitewniaka. Poza tym, pomijając pewien zwyczajny sentyment do owej rasy, jakoś tak osobiście bardzo lubię eliminować wroga z dużej odległości, zanim ten zdąży się zorientować, co jest dla owej frakcji bardzo charakterystyczne. Używać sprytu i zręczności zamiast tępej siły. Ze swojej strony polecam zakup zestawu startowego do gry "Inwazja na Czarną grań".W cenie około 300zł (w zależności od sklepu) mamy do dyspozycji właściwie wszystko co potrzebne by zacząć grę. Co prawda na rynku jest już 6 edycja zasad do tej gry, więc książeczka w zestawie jest troszkę nieaktualna, ale nie wiadomo też kiedy GW(Games Workshop) wyda kolejny zestaw startowy. Jeśli zaś ktoś nie jest co do tego kompletnie przekonany, to polecam po prostu wybranie się do lokalnego sklepu czy miejsca gdzie odbywają się gry w waszym mieście i pożyczenie figurek na czas rozgrywki w danym miejscu, tak by za darmo móc zobaczyć z czym to się je. Sądzę, że większość z was która spróbuje takiej rozrywki, pozostanie przy niej na długo :)



Zestaw startowy w Games Workshopie:
(Zawiera część figurek z obrazka powyżej).

poniedziałek, 9 lipca 2012

FILM: Mission Impossible - Ghost Protocol



Ile to już razy powielany był motyw tajnego agenta, czy to jakieś 00 czy kolejny tajniak FBI, CIA czy innej X agencji. W sumie w większości filmów sensacyjnych, musi pojawić się jakiś stróż prawa i porządku który ratuje to co jemu najbliższe. Jednak to co irytuje najbardziej to najczęściej ogromny fart bohatera. Jeden nabój i trzech wrogów....co za problem, strzeli w beczkę która wybuchnie i po sprawie, a jeśli będzie pusta....to na pewno rykoszet wszystkich zabije po kolei. Nic nadzwyczajnego. Filmy z serii Mission Imposible nie były wyjątkiem od tej reguły. Bo to przecież taka norma, trzymać się jedną ręką skały, kilometr czy dwa nad ziemią i odbierać sobie telefon jak gdyby nigdy nic. W czasie w jakim zdążyły pojawić się trzy pierwsze części, na pewno produkcja ta znalazła kilku antyfanów, którzy myśląc o niej słyszą w głowie głośne imposible too watch. Osobiście lubię filmy sensacyjne, więc nie jestem jednym z nich, aczkolwiek wraz z nadejściem 4 części omawianego tytułu, ogarnęła mnie nadzieja, na pewne odświeżenie gatunku. Na początku spodziewałem się, kolejnej serii brawurowych wyczynów, standardowo zwieńczonych tępym fartem i banalnie prostym wyjściem bohatera z problemu. Już jednak w pierwszych fragmentach filmu coś idzie nie tak. Najprostszy plan chwile po rozpoczęciu, już bierze w łeb. Z czasem zaś jest tych porażek i problemów coraz więcej i więcej. Kiedy normalnie ogląda się tego rodzaju film, człowiek myśli sobie "na pewno mu się nie uda, bez jaj, nie przeskoczy 20 metrów z dachu na dach"....a jednak.... Tym razem za to, widz jest wciąż zmuszany do zmiany nastawienia. Cały czas do głowy przychodzi "no tym razem, już na pewno się uda, jest sprzęt, dobry plan, zgrana ekipa"....a jednak... :). Film dzięki tym ciągłym problemom i porażkom ogląda się świetnie i jedyne co mąci umysł w trakcie jego oglądania, to myśl, co jeszcze może pójść nie tak? Oczywiście nie obyło się bez kilku, wyssanych z palca scen, jednak fart bohaterów polega głównie na tym, że w ogóle dotrwali do końca misji :P. Serdecznie zachęcam do obejrzenia, nawet antyfanów produkcji :) naprawdę warto.


Trailer który, od razu zaznaczę, pokazuje naprawdę mały procent akcji jaka znajduje się w filmie.

sobota, 30 czerwca 2012

FILM: Skazani na Shawshank

Dramat nigdy nie był moim ulubionym gatunkiem filmowym. Film ten jednak pokazał mi, że nie musi to być wcale, nudny, ckliwy, dołujący temat, jak sądziłem wcześniej. Produkcja stworzona na podstawie powieści Stephena Kinga, budząca emocje chyba nawet w najtwardszych sercach. Historia opowiada o niesprawiedliwie osądzonym i osadzonym w więzieniu bankierze. Jego życie już wcześniej wydaje się popaść w ruinę, więc gdy zasiada w więziennej celi, nie widać po nim już żadnych, większych emocji. Początkowo bohater stara się jakoś z tym wszystkim pozbierać i zwyczajnie przetrwać. Z czasem jednak, budzi się on do życia, widząc dla siebie nową szansę. Jak się okazuje znajomość prawa i finansów, potrafi zjednać sobie wiele osób. Nie chcę streszczać tu całego filmu lecz serdecznie go polecić i naprawdę mocno zachęcam każdego do obejrzenia. Osobiście jest to jeden z moich ulubionych filmów. Piszę to jako pewnego rodzaju hołd z mojej strony dla tego dzieła. Oglądałem go chyba z 10 razy i nigdy mi się naprawdę nie znudził :) Już na samym początku człowiek czuje niesmak do wymiaru sprawiedliwości, za wsadzenie do paki kogoś kto już ma zmarnowane życie, a do tego siedzi za niewinność, za to, że mimo wszystko nigdy do końca się nie poddał. Zaś jego wielka ucieczka w każdej minucie sprawia, że człowiek mocniej zaciska kciuki i cicho szepcze w głowie "uda Ci się", "uda Ci się", "kurczę naprawdę Ci się uda". Emocje nagradzające każdą obejrzaną minutę filmu :) Jeszcze raz gorąco
 zachęcam.




piątek, 29 czerwca 2012

FILM: Autografy

  Kiedyś świstek papieru z podpisem, nawet znanej osoby, wydawał mi się bez większej wartości. Z czasem jednak i z pomocą mojej ukochanej żony ;* zmienił się mój pogląd na ten temat. Za jej pozwoleniem chciałbym pokazać wam kilka podpisanych przez gwiazdy zdjęć z obszernej kolekcji mej słodkiej połówki. Na początek wybrałem dla was trzy zdjęcia z bardziej fantastycznych filmów, by kontynuować klimat z poprzednich postów. Jeśli zauważę zainteresowanie tematem, z chęcią go poszerzę. Osobiście powiem iż otrzymanie pocztą listu ze stanów od agencji gwiazdy, z zawartym wewnątrz zdjęciem, podpisanym przez naszego ulubionego aktora/aktorkę daję naprawdę ogromną satysfakcję. Fakt zaś jak wiele trudu trzeba włożyć, by najpierw takową gwiazdę wyśledzić, gdzie aktualnie kręci film, gdzie mieszka, gdzie zaadresować kopertę, mocno pogłębia to uczucie :) Na wypadek zaś gdybym kiedyś stał się sławny, w temacie zamieszczam od razu własny autograf :D tylko spokojnie, starczy dla wszystkich xD Bardzo polecam cały temat :)

Jako pierwsze zdjęcie:
Rachel Nichols w roli Shana 'Scarlett' O'Hary z filmu G.I. Joe: The Rise of Cobra


Drugie zdjęcie:
Ponownie Rachel Nichols tym razem w roli wojowniczej kapłanki Tamary w filmie Conan the Barbarian


Trzecie zdjęcie:
Jedna z najmilszych wykładowczyń Hogwartu :) czyli
Magie Smith jako Profesor Minerva McGonagall z filmów serii Harrego Pottera


FILM: The Amazing Spider-Man

Follow my blog with Bloglovin
 Ten post dedykuje dobremu przyjacielowi :) w odpowiedzi na Twoje pytanie (for you łysy). Dział FILM będę również rozwijał dalej o spostrzeżenia na temat najgłośniejszych produkcji które będzie mi dane obejrzeć. Wracając do tematu, pytanie brzmiało następująco: "po co nakręcili nowego Spidermana, skoro jest to ta sama historia?". Wiele osób mogło się zdziwić widząc zapowiedzi filmu który opowiada nagle dzieje spider-mana od zera. Znów to samo z innym aktorem? Mianowicie jak to bywa ze znanymi postaciami, a człowiek-pająk na pewno jest jedną z nich, trudno się nie pokusić o stworzenie różnych wersji opowieści o ich przygodach. Jak by tłum oglądający pasjonującą sytuacje później opowiadał to w różnoraki sposób, przekręcając różne fakty. Jednak w fantastyce ukazywanie nowych możliwości, może być tylko zaletą. Konserwatyści mogli by się czepiać, po co ruszać coś co już zostało zrobione, lepiej czy gorzej, ale jednak. Problem chyba jest w tym, ze człowiekowi zawsze jest mało, a wielu osobom akurat wersja ciapciaka z jedną miną w trzech kolejnych filmach mogła nie przypaść do gustu. Niektórzy mogli wręcz uznać to za obrazę wielkiego bohatera xD. Autorzy postanowili więc użyć innej wersji spider mana, a w komiksach jest ich wiele :) Mamy tutaj nastoletniego nieostrożnego dzieciaka, który otrzymuje jak by nie było wielką moc, a w połączeniu z jego rozumem i sprytem powstaje całkiem ciekawa mieszanka. Poza różnicą w wieku i zachowaniu bohatera mamy też drobne różnice techniczne, które jednak często dzielą fanów. Czy ścianołaz naturalnie "wypluwał" sieci ze swoich nadgarstków, czy może i w tym wykazał się swym nieprzeciętnym intelektem i poradził sobie z problemem z pomocą stworzonych przez siebie gadżetów? Osobiście raczej aktualna wersja przypadnie mi bardziej do gustu, z racji iż esencją spider-mana jest jego... przeciętność. Im mniej mocy dostaje na starcie tym bardziej ludzki mimo wszystko się wydaje. Jak na razie recenzenci śledzący produkcje wypowiadali się o niej bardzo pochlebnie, więc może tym razem będzie lepiej, w końcu słowo "Amazing" zobowiązuje xD. Dziś zaznaczę jest również światowa premiera owej produkcji :) w Polsce pojawi się 4 lipca. Najlepszą opnie, a zarazem zapewne mocno zróżnicowaną napiszą sami widzowie.Za każde spostrzeżenia na temat filmu w komentarzach będę bardzo wdzięczny :) Zapraszam więc do kina :) i udanego seansu.


 
Dla chcących poczuć klimat, wybrany dla was trailer :)



czwartek, 28 czerwca 2012

GRY: Dawn of War - Taktyka


W tym pod temacie chciałbym przedstawić swoje spostrzeżenia na temat taktyk jak dla mnie dość przydatnych w danej grze. Oczywiście nie gwarantuje nikomu ich skuteczności w wykonaniu innych osób, w końcu nie wszystko musi wyjść tak samo :). W komentarzach zachęcam do zgłaszania swoich spostrzeżeń i własnych taktyk. A oto i moje pomysły:  

1.Pułapka
 Można by uznać, że w Dawn of War nie da się założyć jakiejś pułapki. Nie ma w tej grze sideł czy kolców wyskakujących z ziemi jednak znalazłem w sieci ciekawy pomysł który w praktyce nieźle zadziałał. Mianowicie polega to na umieszczeniu min w lejach po bombach. Polecam do tego ustawienie wojska za lejem lub najlepiej w sąsiednim jeśli mamy ich kilka. Pułapka działa o tyle świetnie, że tak komp jak i człowiek naturalnie chcą schronić się w leju przed ostrzałem. Wchodząc wprost na miny chcą z nich wyleźć ale jest już za późno. Wchodząc na teren dający osłonę, wojsko mocno zwalnia, przez co po wejściu na miny zwyczajnie bardzo długo się z nich wyłazi. Do tego ostrzał ludzi za lejem pięknie wykańcza resztki ocalałe z wybuchów :)  

2.Szybka ekspansja
 Taktyka testowana głównie w walkach z kompem, jednak sądzę, że na multi zadziała równie sensownie. Chodzi o prosty fakt, by jak najszybciej po starcie przejmować jak najwięcej punktów na mapie. Wiadomo, że jest ich zwykle dość sporo więc istotny jest wybór od których zacząć. Oczywiście najważniejsze jest od razu przejąć te najbliżej bazy dla punktów rekwizycji i zwyczajnego zysku :) Jednakże co dalej. Według mnie kolejnymi punktami jest relikt i tu bardzo ważne punkty na środku mapy. Wiadomo, że miejsca te mogą być daleko od bazy, jednak przejęcie ich skutecznie rozbija uwagę wroga. Przeciwnik musi zdecydować czy postawić na ekspansje i odbijać nasze kolejne punkty, czy może zwyczajnie je ominąć i zaatakować bezpośrednio bazę. Co stanie się jeśli wybierze którąś z opcji. W przypadku ekspansji, męczy się by mozolnie marnować wojska na odbijanie naszych punktów które naturalnie można umacniać i wspierać np budową koszar by na bieżąco uzupełniać wojska. Mamy bazę wypadową i stałe wsparcie na pierwszej linii frontu. W przypadku jeśli wróg postanowi iść dalej i skupić się na bazie, wpada w kleszczę, atakowany tak z broniącej się bazy jak z koszarów przy punktach kontrolnych. Bardzo szybko rozbija to grupę atakujących, nawet przy przewadze sił.



 Z góry bardzo odradzam bunkrowanie się tuż przy bazie. Nawet grając Gwardią Imperialną która specjalizuje się w obronie. Zamykamy się w ten sposób całkowicie na przejmowanie mapy i jesteśmy na starcie przygwożdżeni do muru. Wróg ma z góry więcej terenu i zasobów, więcej baz które może skrzętnie powiększać. Przykładem z własnej rozgrywki, będąc zabarykadowanym tak, że komp przez godzinę nie mógł się w ogóle przebić mając całą plansze, kiedy ja byłem tylko zamknięty w rogu, atakowałem z użyciem samolotów. Całe wojsko wroga wciąż parło na moją obronę więc pojazdy latające mogły swobodnie atakować tyły ich baz. Tutaj pojawiło się to o czym pisałem. Wróg miał tak wiele baz, że nawet jeśli udało się jedną zniszczyć, pozostawało ich wciąż kilka, a gdy próbowało się niszczyć kolejną, poprzednia spokojnie się odbudowywała. Można nazwać rozgrywkę remisem bo pewnie nigdy by się nie skończyła. Osobiście zrezygnowałem po kolejnej godzinie ślęczenia przy nieskutecznych atakach i wiecznym odbudowywaniu obrony :P

 To wszystko co aktualnie pamiętam w tej chwili. Gdy tylko przypomnę sobie coś jeszcze napisze to w następnym poście. Do napisania :)